İyun 16, 2008 16:02
Fernando Pessoa. Adsız şeir
Dişlərimi topağa batırıbTorpağın dadını bilsəydim əgərHeç olmasa bir anlığa xoşbəxt olardım…Əbədi xoşbəxt olmaq istəmirəm ancaq…Bədbəxt olmaq gərək hərbənbir özün olmaq,Öz içində bardaş qurub dualar etmək üçün.Günəş də hər gün işıq saçmır axı yağışa həsrət torpaq da cadar-cadar dodağıyla göylərə yalvarır bir gün…Buna görə mən bədbəxtliyi xoşbəxtlik kimi, tale kimi bağrıma basıram… yamyaşıl otun üstündəki şeh qulağına deyilən ilahi sözdən titrəyir, ay qız…Nə fərqi var – xoşbəxtsən, ya bədbəxt bu gün – içində bardaş qurduğun tək qal – sakitcə, kirimiş…Görmək kimi hiss etmək,Nəfəs almaq tək düşünmək gərək.Ölümün gələndə xatırla ki, gün də ölür beləcə, necə gözəldir qürubonun ətəklərindən tutub gedən gecə də eləcə…Dünya necə var, qoy eləcə də qalsın, bircə dənəm… 
tərcümə xətalarına baxmayaraq, şeirin özü çox gözəldir...
İyun 17, 2008 20:53